Blog RyszardWarta

Kogo śledziłem na Chełmińskim?

Pięć lat. Pięć lat temu zmarł Grzegorz Ciechowski. W sobotę kolejny koncert poświęcony jego pamięci. W Od Nowie, a gdzieżby indziej.

Jestem jednym z tych, dla których Republika to nie jest doświadczenie muzyczne. W każdym razie nie tylko. Przede wszystkim to doświadczenie pokoleniowe. Mocniejsze od samej tylko muzyki. Co pamiętam? Głównie chwile. Wiem, że brzmi to trywialnie, ale Republika kojarzy mi się właśnie całym ciągiem konkretnych momentów, chwil, które zapadają w pamięć z całą wyrazistością, choć to,  co było przed, po i obok dawno już zaszło mgłą.

Nie wiem, kiedy widziałem ich pierwszy raz na żywo. W 1982? Może 1983. Pamiętam jednak jak stałem z lewej strony pod scena Od Nowy i zastanawiałem się, kiedy stare, czarne pianino całkowicie się rozleci. Nie rozleciało się, choć wyglądało jak śmiertelnie chory pacjent na reanimacji – ze zdjętą deską z przodu, nad klawiaturą i wystającymi stamtąd kablami, wyglądającymi jak przewody tlenowe. Na szczycie leżał ręcznik i flet.

Pamiętam ten moment, kiedy w Empiku „rzucili” „Nowe Sytuacje” i pamiętam grozę, gdy pani za ladą z szelmowskim uśmieszkiem poinformowała, że płyta kosztuje 700 zł. Normalna płyta, taka z Polskich Nagrań kosztowała jakieś 130 zł, singiel z tonpresu 45, numer Non Stopu jakieś 30, pierwszy w powojennym Toruniu hotdog przy Chełmińskiej z jakąś mieszaniną kapusty i grzybów zamiast parówki – 18 zł. Ile miałem kieszonkowego? Nie więcej niż dwie stówy. Krótko mówiąc płyta była absolutnie poza zasięgiem. Nie wiem jak to się stało, ale w końcu udało się uzbierać i wyżebrać. Jakieś pół roku po kupnie odważyłem się, odczekałem aż skończą próbę w Od Nowie i poprosiłem o autograf. Siedzieli w pokoju tam, gdzie dziś urzęduje Maurycy. Nie miałem odwagi przekroczyć progu.

Pamiętam te wieczory z listą przebojów „trójki”,  gdy nowości Republiki szybowały od razu na szczyt, a ja nagrywałem je na magnetofon kasetowy. Pamiętam tamtą dumę, że zespół z mojego miasta demoluje listę i że tylko on się  liczy. 

Byłem fanem Republiki z całą naiwnością, szczenięcym oddaniem i szajbą nastolatka, który da się pokroić za „swój” zespół. Zwłaszcza szajbą. Kiedyś z kolega śledziliśmy Sławomira Ciesielskiego. Przez pół miasta. Łażenie 15 metrów krok w krok za perkusistą najlepszego zespołu na wschód od Łaby było jak spacer za kimś z innego kosmosu. Przeszliśmy za nim od Bielan aż na Chełmińskie Przedmieście, aż w końcu na pokrytej żużlem uliczce, wzdłuż której stały chałupki z pruskiego muru Ciesielski odwrócił się i -  pewnie już przyzwyczajony do namolnych fanów – grzecznie zapytał, czy jeszcze długo będziemy za nim chodzić. Zrobiło nam się głupio, coś tam bąknęliśmy pod nosem i w tył zwrot. On poszedł dalej w stronę osiedla Tysiąclecia. Nigdy wcześniej nie byłem na tej uliczce, w ogóle słabo znałem tą część miasta. Całkiem przypadkiem, jakieś dwadzieścia lat później, gdy zamiast żużla pojawił się asfalt, a w miejscu domków i ogrodów z drzewami owocowymi stanęły bloki, sam się do jednego z nich wprowadziłem. Dziś to moja ulica.

Z bycia fanem z czasem wyrosłem. Z tego, że przy „Białej fladze” i „Telefonach” mam dreszcze nie wyrosnę pewnie nigdy.

W połowie lat 90-tych robiłem wywiad z Ciechowskim na festiwalu w Sopocie. Prawie wszyscy z kilkudziesięciu osób, które były wtedy w klubie pod sceną emocjonowali się, kto wygra ten festiwal. Wybór był prosty: albo Kasia Kowalska, albo Justyna Steczkowska, obie z nich wspierane były całą machiną promocyjną, obie zresztą wypadły świetnie i pozostawało tylko pytanie, która z nich. Zapytałem go, której kibicuje. On się uśmiechnął i powiedział, że zajmował się produkcją piosenek i jednej, i drugiej. I tak było. Bez względu która wygra, on wygrywał także. Człowiek sukcesu, na fali, pewny swej klasy, ktoś, kto już nie musi szukać potwierdzenia, że to, co robi ma sens. Takim go wtedy zapamiętałem.

Witaj na blogu w serwisie Nowości

300 procent Toruń